Present Subjunctive

I suggest that he go thereThe police insisted the car be moved immediately… Jak to dziwnie brzmi, czy to jest w ogóle poprawne?! Być może niektórych z Was to zdziwi, ale okazuje się, że tak. Mamy bowiem tutaj do czynienia z takim trybem czasownika, który dość rzadko daje o sobie znać — tzw. trybem łączącym (subjunctive mood).


Tryb łączący (o którym wspominałem już w poprzednim wpisie) to taki tryb czasownika, który wyraża życzenie, prośbę, propozycję, rozkaz, konieczność itp.. Nie występuje w języku polskim, pojawia się za to w języku włoskim oraz języku angielskim. Zobaczmy więc jak wygląda i jak się go używa.

Tryb łączący w języku angielskim tworzy się dość łatwo. Wystarczy, że w czasie teraźniejszym użyjemy podstawowej formy czasownika w trybie oznajmującym dla wszystkich osób. Przykładowy czasownik sing (śpiewać) będzie wyglądać tak: I sing, you sing, he/she/it sing, we sing, you sing, they sing. Jedyna różnica między trybem łączącym a oznajmującym jest właśnie utrata końcówki –s w trzeciej osobie liczby pojedynczej. Nawet czasownik be (być) ma taką samą formę dla wszystkich osób! I be, you be, he/she/it be… Wygląda dziwnie, prawda? Czasownik be jest także jedynym czasownikiem, który się znacząco zmienia w czasie przeszłym, przyjmując formę were dla wszystkich osób (I were, you were, he/she/it were…), ale o tym może kiedy indziej. Także negacja wygląda troszkę inaczej, bo nie potrzebujemy już czasownika posiłkowego (do, have) i zaprzeczamy wstawiając samo not przed czasownik (I not sing, you not sing, he/she/it not sing…).

No w porządku, tylko jak w ogóle używać tego trybu? Dość łatwo, bo tak jak w języku włoskim, subjunctive może wystąpić po określonych czasownikach, które tutaj wyrażają głównie rozkaz, nacisk, sugestię: advise (radzić), ask (prosić), demand (żądać), insist (nalegać), propose (proponować), suggest (proponować, sugerować). Ponadto, może on pojawić się po niektórych przymiotnikach wyrażających konieczność, znaczenie, potrzebę: desirable (pożądany), essential (kluczowy), important (ważny), necessary (niezbędny), vital (decydujący). Tryb ten występuje także w utartych powiedzeniach, jak chociażby: so be it (niech tak będzie), Heaven forbid! (broń Boże!), come what may (niech się dzieje, co chce; cokolwiek się stanie).


Być może trochę za dużo tej teorii naraz, więc spójrzmy na przykłady użycia trybu łączącego w języku angielskim.

I suggest that he go there. (Proponuję, żeby tam poszedł.)

Worried about her son, she insisted that we help him. (Martwiąc się o syna, nalegała, abyśmy mu pomogli.)

Regulations require that officers not enter the crime scene without protective clothing. (Przepisy wymagają, aby funkcjonariusze nie wchodzili na miejsce zbrodni bez odzieży ochronnej.)

It is important that the package be delivered by Monday. (Ważne, aby paczka została dostarczona do poniedziałku.)

Come what may, we’ll stand by you! (Cokolwiek się stanie, będziemy was wspierać!)

Long live the queen! (Niech żyje królowa!)


Wspominałem, że tryb ten może wystąpić, co oznacza, że nie musi. Pamiętajcie, że tryb łączący jest charakterystyczny dla oficjalnego, urzędowego języka, dlatego w mowie potocznej możemy użyć zwykłego czasu Present Simple.

SUBJUNCTIVE

PRESENT SIMPLE

Whatever his reasons be, they are insufficient to excuse him. Whatever his reasons are, they are insufficient to excuse him.

Subjunctive możemy też zastąpić czasownikiem modalnym should (co jest charakterystyczne dla brytyjskiej odmiany języka).

SUBJUNCTIVE

SHOULD

I suggest that he see the doctor. I suggest that he should see the doctor.

Niektóre czasowniki mogą także używać innych struktur, łącząc się z czym innym, np. rzeczownikiem.

SUBJUNCTIVE

INNE STRUKTURY

We recommend he watch the latest movie by Steven Spielberg. We recommend his/him watching the latest movie by Steven Spielberg.
We recommend the latest movie by Steven Spielberg to him.
We recommend watching the latest movie by Steven Spielberg.
We recommend the latest movie by Steven Spielberg.

Podsumowując: tryb łączący jest raczej rzadko używany w języku angielskim — często zastępują go inne struktury, wyrażenia, zwłaszcza w mowie potocznej. Warto go jednak znać i wiedzieć jak używać. Oprócz formy teraźniejszej, istnieje także past subjunctive, jednak zostawiam go sobie na inną okazję, aby Was nie przytłoczyć nadmiarem informacji 😉

Mam nadzieję, że zainteresował Was ten wpis i dowiedzieliście się czegoś nowego. Jeśli macie jakieś pytania, zastrzeżenia lub sugestie, piszcie śmiało!


Materiały źródłowe

Foley M., Hall D., Advanced Learners’ Grammar, 2003

Side R., Wellman G., Grammar and Vocabulary for Cambridge Advanced and Proficiency, 2000

Thomson A.J., Martinet A.V., A practical English grammar, 1986

Vince M., Sunderland P., Advanced Language Practice, 2003

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s